How a verdict is reached.

A category answers two independent questions at once, and we compute them separately. The first is where the grapes come from: does the winery make wine from its own fruit, does it buy some in, or did we find no confirmation of a vineyard base at all. The second is scale. Keeping them apart matters because the first question is almost always answerable and the second often is not: vineyard area is published by a minority of wineries, and a single scale used to fall silent about a producer entirely just because that one number was missing.

The category is the projection of that pair. Own grapes at a small scale is a small family winery, at a larger one an estate. Own grapes plus bought-in fruit is a large producer with own vineyards; a profile of mass purchasing is an industrial producer. Where we found confirmation of neither vineyards nor full-cycle production, the category is a trading brand — defined through us and not through the company: these are producers for whom we were unable to find that confirmation. And where own winemaking is established but the scale is not, the category says exactly that: a winery with its own production. A category describes the production model, not the quality of the wine; we declare no public ladder of better and worse between them.

One category is worth reading carefully, because it is easy to confuse with a trading brand: winemaking from purchased grapes. It is used when the winery makes the wine itself but buys the fruit, and both halves are established — usually because the winery says so plainly («we don't have any productive vineyards yet»). A trading brand is a statement about our data: we found no confirmation. This one is a statement about a known fact, and no judgement is attached to it — for a young natural winemaker, starting without land of your own and working with the fruit of small growers is an ordinary way to begin. A winery whose vineyard area we simply could not find never lands here: for that, the absence has to be confirmed, not merely unfound.

კოოპერატივებს საკუთარი კატეგორია აქვთ. ღვინის კოოპერატივი ღვინოს თავისი წევრების ყურძნისგან აყენებს და წარმომავლობის ღერძისთვის ეს ცალკე პასუხია: ყურძენი არც კომპანიის საკუთარია — ვენახები წევრებს ეკუთვნის და არა იურიდიულ პირს, — და არც შესყიდული, რადგან წევრი თანამფლობელია და არა მომწოდებელი. მწარმოებელი კოოპერატივად ითვლება, თუ იურიდიულ პირთა რეესტრში ასეა რეგისტრირებული ან თავად უწოდებს თავს ასე; მაშინ წარმომავლობაა „კოოპერატივის წევრების ყურძენი“, კატეგორია კი — „ღვინის კოოპერატივი“, კოოპერატივის ზომის მიუხედავად. მასშტაბი მაინც გამოითვლება და გვერდით ჩანს. როგორც ნებისმიერი სხვა კატეგორია, ესეც ღვინის ხარისხზე არაფერს ამბობს.

Every known feature adds a weighted contribution to one of two sums: for own winemaking, or for buying in grapes and bulk wine. Own vineyards from 100 ha weigh 3, above 10 ha weigh 2, a small holding of up to 10 ha weighs 1; vineyards mentioned without an area weigh 1; a production address in a wine region weighs 1 for own winemaking, a Tbilisi-only address weighs 1 for sourcing. Eight or more appellations in the range weigh 3, five to seven weigh 1, Kakheti and Racha-Lechkhumi in one price list weigh 2, spirits in the lineup weigh 1.

The origin axis is then decided by thresholds, not by a total score. A vineyard base counts as established by an area figure, by vineyards mentioned without one, or by full-cycle production in a wine region whose range shows no sign of mass purchasing. On top of that base the sourcing sum decides: from 5 it is mostly bought-in fruit, above 1 a mix, otherwise own grapes. For a producer with a confirmed 100 ha or more of its own, that top step is not reached on these signals alone: a wide range proves that grapes are bought in, but not that the bought-in share prevails — and “mostly bought-in” is a claim about the share. With a small holding the share follows from arithmetic: 70 ha will not yield eleven appellations across four regions. With 700 ha it will, and the inference does not hold. Scale follows the area: up to 10 ha is small, up to 100 ha medium, from 100 ha large. Where the producer states its bottling volume, that figure gives a scale of its own: from 500,000 bottles a year is large, up to 100,000 small. When both are known, the larger of the two counts: production is measured in bottles, and hectares measure only the producer's own land. Where neither is published, a catalogue confined to a single region with almost no appellations, together with estate bottling or a named winemaker, still reads as a small winery — and is marked as an inference.

თუ გამოქვეყნებულია როგორც საკუთარი ვენახების ფართობი, ისე ჩამოსხმის მოცულობა, მათ ერთმანეთს ვადარებთ. ზღვარი ჰექტარზე წელიწადში 10 000 ბოთლია; ამაზე მეტ მოსავალს შესყიდვის გარეშე ვერ ავხსნით. თუ ჩამოსხმა აღემატება იმას, რისი მოცემაც საკუთარ მიწას შეუძლია, ყურძნის ნაწილი შესყიდულია და წარმომავლობა შერეულია; თუ ორჯერზე მეტად აღემატება — შესყიდული ნედლეული ჭარბობს. ეს მარტივი არითმეტიკაა ორი რიცხვით, რომლებსაც თავად მწარმოებელი ასახელებს, ამიტომ დასკვნა ნაჩვენებია როგორც დოკუმენტურად დადასტურებული და უპირატესია ისეთ არაპირდაპირ ნიშნებთან შედარებით, როგორიცაა ასორტიმენტის სიფართე: 74 ჰა და 9,7 მილიონი ბოთლი მამულის მარანს არ ნიშნავს, რაც არ უნდა ვიწრო იყოს ამ მწარმოებლის ასორტიმენტის ნაწილი ჩვენს კატალოგში. ხოლო სადაც მარანი ღვინოს თავად აყენებს, საკუთარი ვენახების არქონა დადასტურებულია, ჩამოსხმა კი წელიწადში 500 000 ბოთლს ან მეტს აღწევს, ეს უკვე „ღვინის წარმოება შესყიდული ყურძნიდან“ კი არა, მასობრივი შესყიდვაა: კატეგორია — „სამრეწველო მწარმოებელი“.

საკუთრება ცალკე მოწმდება, იურიდიულ პირთა სახელმწიფო რეესტრით: ვინ არიან მარნის კომპანიის დამფუძნებლები და რა წილით. კონტროლი ნიშნავს 50 %-ს ან მეტს, და ჯაჭვი ზემოთ იკვეთება კატალოგის სხვა მწარმოებლების გავლით. მარანი ჯგუფში შედის, თუ ამ ჯაჭვის სათავეში მდგომი აკონტროლებს კატალოგის ერთზე მეტ მწარმოებელს, ან თუ მას აკონტროლებს კომპანია, რომელიც კატალოგის კიდევ ერთ მწარმოებელს ფლობს. ასეთი მარანი არ ითვლება არც მცირე საოჯახო მარნად, არც მამულის მარნად — რაც არ უნდა წეროს მის საიტზე ოჯახურ საქმეზე: საკუთარი ღვინის დაყენებისას ის საკუთარი წარმოების მარანია, დიდი მასშტაბისას — მსხვილი მწარმოებელი. ცალკეული მარანი, რომელსაც ფლობს ჰოლდინგი — უცხოური თუ ადგილობრივი — და რომლის უკანაც კატალოგში სხვა მწარმოებელი არ დგას, ჯგუფი არ არის. სახელმწიფო საკუთრება ცალკე ფაქტად ჩანს და კატეგორიას არ ცვლის.

That mark is part of the answer, not a footnote to it. A category resting on a document — an area figure, a confirmed absence — is shown as documented; one resting on indirect evidence is shown with a dashed badge and says so in words. We would rather state a conclusion and its strength than stay silent and let the silence read as ignorance.

«Not enough data» remains, but now it means what it says: we could not establish where the grapes come from at all. It is not triggered by a missing hectare figure, and it is never a downgrade — silence in the sources still is not evidence.

A gap between the company's registration year and a «since 18XX» on the label does not affect the category at all — it is published as a separate fact. And the category itself never changes silently: a recomputation goes into the review queue for a person to confirm, and the decision stays in the classification history for good.

მედალი თავისთავად ცოტას ამბობს: კონკურსები განსხვავდება როგორც წესებით, ისე დაჯილდოებული ნიმუშების წილით. ჩვენ მედლებს არ ვაჯამებთ და მათგან რეიტინგს არ ვაკეთებთ. ამის ნაცვლად თითოეულ კონკურსს მინიჭებული აქვს წონის კლასი და ის ჩანს მედლის გვერდით ყველგან.

კლასი ენიჭება ოთხი საჯარო ნიშნით: არის თუ არა ბრმა დეგუსტაცია და გამოქვეყნებულია თუ არა რეგლამენტი; შეტანილი ნიმუშების რა წილი იღებს მედალს (თუ თითქმის ყველა იღებს, მედალი ღვინოებს ვეღარ ასხვავებს); როგორია ჟიური და რამდენად დამოუკიდებელია მონაწილეებისგან; რა ღირს მონაწილეობა და იყიდება თუ არა მედალთან ერთად სამარკეტინგო პაკეტები.

კლასის საფუძველი გამოქვეყნებულია კონკურსის გვერდზე ღია ტექსტით: ვამბობთ, რას დავეყრდენით. ღვინო მედლების გარეშე არ ითვლება იმაზე უარესად, ვიდრე ღვინო ფასიანი კონკურსის მედლით.

მედალი ყოველთვის პარტიას ეკუთვნის და არა ღვინოს ზოგადად, ამიტომ დაჯილდოების წლის გვერდით ვაჩვენებთ დაჯილდოებული პარტიის მოსავლის წელს. ერთი წლის მედალი სხვა ვინტაჟებზე არ გადადის.

წყაროები ერთსა და იმავე ლითონს სხვადასხვაგვარად წერენ — «Gold», «gold», «Gold Medal». იმპორტისას ჩაწერა ერთ ფორმამდე მიდის; თავად ლითონი არ იცვლება, უცნობი ჯილდო კი ინარჩუნებს საკუთარ სახელს.

მედლების გამოსახულებები კონკურსების ოფიციალური ნიშნებია. ისინი გამოიყენება ნომინატიურად — თავად ჯილდოზე მისათითებლად — და ყოველთვის დგას კონკურსის სახელისა და წლის გვერდით; სადაც გამოსახულება არ გვაქვს, იხატება ნეიტრალური შემცვლელი.

The risk flag belongs to the appellation, not to a company. It says that the name on the label guarantees nothing by itself, because the supply of that zone's wine on the market bears no relation to what the zone can physically produce. There are three states: no known authenticity issues, elevated risk, high risk.

Khvanchkara and Kindzmarauli work exactly that way: small zones with a chronic shortage of their own grape varieties and a volume on the shelves that those zones cannot yield. We do not claim that a particular bottle is fake — we say that in this zone the question is reasonable, and we list what to check.

What is worth checking is the producer's link to the zone: whether it owns vineyards there, whether it is registered in that area, whether the bottle names a specific vintage. A suspiciously low price for such a zone is a signal in itself — there is no explicable cheap Khvanchkara.

Next to the flag we show one more fact from the registry: whether the name is registered as a protected designation and since when. Some familiar names are not appellations at all but historical names of wines — such a word on a label is protected by nothing.

The flag is visible in three places: in the list of appellations, on the zone's own page with the explanation, and on the wine card next to the appellation, where the checklist opens. About companies we publish observable facts only — words like «counterfeit» and «fake» are never used towards a named producer.

The data comes in four layers: public registries (appellations and their registration dates follow the Sakpatenti register), producers' own sites and labels, shop catalogues, and the official winners' lists of competitions. From shops we take the price, availability, the name of the listing and the link.

Different data moves at different rhythms. Prices are collected in a full weekly pass; once a week we also look for changes — listings that appeared or vanished in shops, winery pages that were edited; producers' sites are crawled monthly. The pace is deliberately gentle, over public pages, without working around any restriction.

Price observations are written once and kept: every price stays in the database with its own date and shop. History therefore accumulates from the very first run, and a wine catalogued later inherits all of it instead of starting from zero.

Part of the work is automatic. Linking a source record to a catalogue record is applied on its own once the confidence computed from weighted signals passes a threshold; where the match is ambiguous nothing is decided at all, and anything decided can be undone. That relaxation does not extend to classification or to publishing facts about companies — there the decision stays with a person.

The database is assembled from open sources and it contains errors — that follows from how it is built, not from carelessness. We would rather show «no data» than fill a gap with a guess, so an empty spot on a card is itself a piece of information.

Found a mistake — tell us. A correction that names its source is the fastest kind to verify, and the handling is the same as for the right of reply described in the section above.